~*-#"lil$l!lil[:=*{(~#Rosia#~)}*=:]lil!l$lil"#-*~

   ไยกระต่ายจึงหมายได้เคียงจันทร์          สิ่งเหล่านั้นชวนขันน่าสงสัย

จนวันหนึ่งฉันเผลอมองขึ้นไป                           จึงเข้าใจว่าจันทร์ช่างงดงาม

            ส่องแสงนวลชวนฝันยามค่ำคืน                           ท่านหยิบยื่นความสุขให้ทุกข์สาง

  ทำให้ใครหลายคนพ้นอ้างว้าง                              มองเห็นทางที่วางไว้ไม่ไกล

แล้วไฉนท่านจึงอยู่คู่ฟ้า                                          โปรดเมตาพาข้าไปได้ไหม

ให้คนนี้ดูแลอยู่ไม่ไกล                                           โปรดไว้ใจโปรดมารับข้าที

นี่ไงมิ้น รูปที่เราถ่ายอะ

กลับมาแล้วคราบบ...

      ya yo woo!!!

  หายไปนาน คิดถึงกันบ้างป่าวว?

   โทดทีนะ ไม่ได้บอกหลายคนเลย แบบว่าไปต่างจังหวัดมา

    หลายอย่างเปลี่ยนไปมากเลยนะ  แม้แต่จักรยานสุดที่รัก

    ครั้งสุดท้ายที่จำได้ผมยังต้องกระโดดเพื่อขี่มันอยู่เลย 

    แต่กลับมาคลาวนี้ผมกระโดดข้ามมันสบายๆ...

    มันดูเล็กลงมากเมื่อเทียบกับความทรงจำ

    แต่ที่จริง  มันไม่ได้เปลี่ยนไปเลย  ตัวผมเองนี่แหละที่เปลี่ยนไป

แต่ก็อย่างว่าแหละ ผมไม่ใช่อย่างเดียวที่เปลี่ยนไปจากที่เคยเป็น

วันที่ผมกลับไปถึงบ้านคุณตา  ผมจำได้ว่าทุกครั้งจะมีหมาแก่ๆสองตัว

    วิ่งมาหาผม  มันจะวิ่งมาแล้วก็กระโดดเลียขาของผม  มันกระดิกหางไปมา

    ผมลืมตาแล้วลงจากรถ เผชิญกับความจริงที่ว่า

                                         "มันจากผมไปแล้ว"

     ผมมีหมาสองตัว ชื่อ ตาล กับ ขาว  มันเป็นหมาพันธุ์ทางทั้งคู่อะ 

     ตาผมเล่าให้ฟังว่าเจ้าขาวมันแพ้ยา นอนตายอยู่หน้าบ้าน

     ส่วนเจ้าตาล  มันยังไม่ตายหลอก แต่มันก็แก่มากแล้ว

 ทุกครั้งที่ผมนั่งกินหมูกระทะที่บ้านมันก็จะมานั่งข้างๆหรือไม่ก็เดินวนไปมา

แต่ตอนนี้  มันได้แต่นอนลิ้นห้อย ไอแค๊กๆ แบบหมาแก่ใกล้ตาย

มันอยู่กับผมมาตั้งแต่เด็ก  ผมรักหมาทั้งสองตัวนั้นมากเลย

ผมอยากให้มันอยู่กับผมตลอดไป...

     ท้ายบท

 - แย่จริง!!!  น้าผมไปแข่งบอลให้ อ.บ.ต.  แต่ที่นั้นจัดการแข่งขันแปลกมากมาย

    ทีมบ้านไพลชนะทุกทีมแล้วแต่ยังต้องแข่งกะทีมที่เคยชนะมาแล้วเพื่อชิงที่ 1

   (แล้วก็แพ้ตามสูตร ที่จริงต้องได้ที่1 แพ้ทั้งๆที่ชนะมาแล้วเนี่ยนะ T^T)

 - กลับไปที่นั้นมีแต่คนจำไม่ได้ เฮ้อ.. - - 

 - ชั่งเหอะ เด๋ววันนี้กลับไปใหม่

    (เมื่อวานนั่งรถมากรุงเทพเพื่อมาเล่นเอ็มโดยเฉพาะ 555+)

 - ขอบใจทุกคนที่ให้เราโทรคุยแก้เหงานะ

ผมปลื้มคนเดียว จบ.. เนื่องจากรีบ อัพแค่นี้ก่อนนะ  อีกสองวันเจอกันครับ บาย

Rosia

 

  เหมือนที่คุณไม่รู้ว่าที่จริงแล้ว...ผมเป็นใคร

กราฟฟิตี้ (Graffiti) เป็นศิลปะของหมู่วัยรุ่นที่ชอบใช้สีสเปรย์พ่น ตามถนนหนทาง แม้จะมีบางกลุ่มจัด กราฟฟิตี้ ว่าเป็นศิลปะ แต่มีอีกหลายคน หลายกลุ่มกลับเห็นแต่ความสกปรก

  Graffiti เป็นศัพท์ที่มาจากภาษากรีก Grafito แปลว่าการเขียนภาพบนผนังหรือกำแพงในสมัยโบราณ

   เรื่องเล่าของกราฟฟิตี้

  ว่ากันว่าเกิดจากการเรียกร้องสรรติภาพโดยการเขียนและพ่นข้อความบนกำแพงเบอร์ลิน หรือบางคนก็บอกว่าเกิดจากการที่แต่ละแก๊งต้องการประกาศสักดา แต่บางคนก็บอกว่าเกิดจากชายคนนึงที่เที่ยวเขียนชื่อแฟนที่ตนรักไปทั่ว บ้างก็ว่าเริ่มต้นจากเมืองฟิลาเดลเฟีย ในรัฐเพนซิลเวเนีย ประเทศอเมริกา หลังจากนั้นจึงแพร่หลายในช่วงยุค 60s

  "เราจะเห็นได้ตามกระจกหน้าร้าน แม้แต่ประตูตามห้างสรรพสินค้า

เกลื่อนกลาดอยู่ตามถนนหนทาง ในห้องน้ำจนถึงขบวนรถไฟ"

เมื่อกลุ่มหนึ่งเขียนขึ้นมาอีกกลุ่มหนึ่งก็จะเขียนทับลงไป

  แต่ภาพเธอที่เขียนอยู่ในใจฉันจะไม่มีอะไรมาทำให้เลือนหาย

ทุกอย่างที่เขียนหรือพ่นออกไปเป็นสัญลักษณ์ที่มีความหมาย แต่คนทั่วไปที่ไม่ได้อยู่ในแก๊งเดียวกันอาจจะอ่านไม่ออก ตีความไม่ได้

  เมื่อไหร่คุณจะดูออกซักทีว่าผมรักคุณ

  กราฟฟิตี้แบ่งเป็น 5 ประเภทใหญ่ๆ คือ

1. Tag คือการเขียนลายเซ็นสัญลักษณ์นามแฝงโดยใช้สีสเปย์หรือปากกา

                                      2.  bubble จะมีสไตล์คล้ายๆ กับ tag แต่ bubble จะมีมิติมากกว่า

              3.piece คือการพ่นทั่วไป โดยฝีมือคนเดียวในชิ้นนั้น

                            4.character คือการพ่นเป็นรูปคนเสมือนจริง

         5

                                                                                                                                                            จบ..

ไม่จริงหลอกครับ ทุกอย่างมันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น

ฟังเสียงเรียกของผม...

เฮ้ยๆๆ เด๋วก่อน เครียด แต่งกลอนเล่นละกัน ^0^

 ค่าของคน...อยู่ที่ผลของเงิน         

ฉันมองเหม่อเพ้อไปในท้องฟ้า                      ดูดาษดาด้วยดวงดาวเด่นดัง

ยื่นมือสูงสุดแรงชั่งหน้าขัน                                       มีเพียงจันทร์เยาะเย้ยมิเชยชม

เขาบอกฉันใฝ่สูงจนเกินตัว                                      เป็นแค่บัวอย่าได้อยากมีผล

แม้แต่ฟ้ายังว่ามิเจียมตน                                           เพียงสายชลหวังอยู่คู่นภา

ของที่ต่ำทำอย่างไรก็ไม่สูง                                       เหล่านกยูงล้วนไม่ไข่ใส่รังกา

มองตัวเองแล้วค่อยมองนภา                                    ควรคู่ฟ้าหรือไม่ใจไตร่ตรอง

ใช่อยากมีแล้วได้ดั่งใจหมาย                                     ดูรอบกายควรหรือเป็นเจ้าของ

อาจต้องทนเจ็บช้ำน้ำตานอง                                    ครอบครองทองจ้องไปใช้ไม่เป็น

ลองคำนึงนึกคิดจิตสับสน                                         คำว่าคนวัดกันเพียงที่เห็น

เช่นยศถาบรรดาศักสิ่งที่เป็น                                      ดวงจันทร์เพ็ญไร้แสงไร้ราคา

คิดๆดูแล้วเราก็ต่างกันนะ...ผมคงไม่คู่ควรกับคุณ

                                       ผมคงไม่คู่ควรกับใคร                                     

ปล่อยให้ฉันตาย ทิ้งฉันไป อย่าลดตัวลงมายืนข้างฉัน เหตุผลที่ฉันไม่อาจรักเธอ ฉันไม่ได้เกลียดใคร ฉันแค่รู้ตัวว่าเป็นใคร ปล่อยให้ฉันหายไปจากใจ

จบของจริง

.. 

วันนั้นเรานั่งข้างๆกัน

รู้ใ..แเMy Frieราเป็นเพื่อนกัน

This is my December

This is my time of the year

This is all so clear

This is me alone

These are my snow covered dreams

This is me pretending

This is all I need

And I give it all away
Just to have somewhere
To go to
Give it all away
To have someone
To come home to

สิ่งที่อยากจะบอก: ความรักมันก็แค่อารมณ์รูปแบบหนึ่งของมนุษย์ มันก็เหมือนๆกับอารมณ์โกรธ เศร้า ดีใจ อย่าให้อารมณ์เหล่านั้นเป็นฝ่ายควบคุมเรา เมื่อเราโกรธ เรายังหายโกรธได้ แล้วเมื่อเรารักใครซักคน ทำไมเราจะเลิกไม่ได้ละ? กาลเวลาอาจไม่สามารถทำให้เราลืมคนที่เรารักหรือคนที่ทำให้เราโกรธได้ แต่มันก็อาจจะช่วยให้เรารักหรือโกรธเขาน้อยลงได้

"ยอมรับความรักที่ทำให้เรามีความสุข แล้วทิ้งรักที่ทำให้เราเป็นทุกข์ไป"

ไม่ได้พยายามบอกให้ทุกคนไม่มีความรัก แต่พยายามบอกว่าอย่าให้มันครอบงำคุณ

อย่าให้มันทำให้คุณอ่อนไหว จงมีความสุขกับความรัก

ทั้งหมดนี้เป็นคำพูดที่ผมคอยบอกตัวเอง...

บอกกับใจช้ำๆ ซ้ำๆ บอกทุกๆวัน

ว่าความรักมันเป็นแค่ฝัน

อย่าไปหวังกับสิ่งนั้น

"ฉันไม่ดีพอ"

~*รักเธอ*~

ปล.ไม่ได้ทำเองนะ เอามาเตือนไว้เพื่อคิดจะโทร 55+

     อีกไม่กี่วันก็จะสอบกันแล้ว เตรียมตัวโกงข้อสอบกันหรือยัง! บางครั้งสิ่งที่ถูกต้องก็ไม่ใช่สิ่งที่ถูกใจ ใครไม่เคยแล้วอยากจะลองหรือใครที่เคยแล้วอยากจะศึกษาก็เชิญครับ ลองใช่มาแล้วเจ๋งๆทั้งนั้น แต่ขอเตือนไว้ก่อนว่าถ้าไม่ใจอย่าทำ

                            2. กำลังพล: ยิ่งคุณและผู้ร่วมขบวนการมีมากเท่าไหร่โอกาสสำเร็จก็ยิ่งมากขึ้น

                              3. อุปกรณ์: คุณก็รู้อุปกรณ์ดีมีชัยไปกว่าครึ่ง ตั้งแต่เศษกระดาษยันหมึกล่องหน

1.คัมภีร์หนังมนุษย์ 

กลยุทธ์ : เป็นวิธีง่ายๆขั้นพื้นฐาน แต่ได้ผลดี
เพียงท่านใช้ปากกาขีดเขียนบนเนื้อหนังของท่าน โดยขอแนะนำ ง่ามมือ
บริเวณใต้ร่มผ้า ซึ่งสามารถพรางสายตาอาจารย์ได้พอสมควร 

ข้อแนะนำ : 

1) วิธีการดังกล่าวอาจจะมีปัญหาถ้าห้องสอบไม่มีแอร์
 ซึ่งจะทำให้ร้อนและเหงื่อออก โพยที่ท่านใช้จะเริ่มเลือนลางจากเหงื่อ 

2) ข้อแนะนำที่โคนขา เพราะไม่มีอาจารย์คนไหนกล้ามาตรวจดูตรงนั้น 

2. สลับร่าง สร้างรัก

กลยุทธ์ : เป็นชื่อหนังเอเชียของช่อง7 สมัยก่อนที่เคยมาฉายทีหนึ่ง
วิธีนี้จะต้องอาศัยคนอย่างน้อย 2 คน เพียงแค่ทำข้อสอบตกบนพื้น
แล้วช่วยกันก้มเก็บทั้งสองคน แล้วใช้จังหวะนี้สลับข้อสอบเป็นอัน
แล้วค่อยหาจังหวะสลับคืน

ข้อแนะนำ :

1) ถ้าผู้ร่วมขบวนการเป็นชายหญิง 2 คน แนะนำให้ฝ่ายชายเก็บ
เพื่อแสดงความมีน้ำใจแก่ฝ่ายชายหญิง ซึ่งอาจจะลดข้อสงสัยแก่อาจารย์คุมสอบได้ 
 

2) ผู้ร่วมขบวนการต้องมีลายมือคล้ายๆกัน เพื่ออ้างว่าเห็นลายมือคล้ายๆกัน
นึกว่าของตัวเอง

                              กลยุทธ์: วิธีนี้ใช่ได้หลากหลายแล้วแต่สิ่งที่คุณมีเราจะยกตัวอย่างไว้เป็นบางข้อ

                              หมึกล่องหน - หลายคนอาจเคยใช้กันแล้วเพียงแค่เขียนลงในกระดาษแล้วส่งให้เพื่อน แล้วหมึกจะจางหายไปเอง

                              ปากกาอินฟาเรด - ใช้เขียนตามร่างกาย ตรงไหนก็ได้ไม่มีใครมองเห็น แล้วใช้แสงอินฟาเรด(ติดอยู่กับปากกา)ส่องไปตรงที่เขียนเวลาต้องการลอก

                              เศษกระดาษ - อันนี้คงไม่ต้องบอกว่าใช้ทำอะไร แนะนำให้พรางกระดาษโดยทำให้เละๆ เมื่อใช้เส็จให้ทำลาย ไม่ควรรีไซเคิลเด็ดคาด

                              กระเป๋าดินสอ - แนะนำให้เป็นกระเป๋าผ้าหรืออาจจะเป็นกล่องดินสอหรือกล่องสีก็ได้ หาลืบและตะเข็บซ่อนข้อความหรือเขียนลงไปเลย

                              ยางลบ - เขียนข้อความลงไปแล้วส่งต่อ

                              ปากกาลบคำผิด หรือลิดควิด - ปรับใช้ร่วมกับเศษกระดาษถ้าคุณพับมันเล็กพอคุณจะสามารถยัดลงในฝาได้ รวมถึงฝาปากกา

Dark-Man

อุทิศแด่...ความบ้าบอที่ได้เจอมา

    รถตำรวจประมาณ4-5คันกำลังไล่ล่าผมพร้อมกับเฮลิคอปเตอร์ที่คอยตามผม ไม่ว่าจะไปหลบอยู่มุมไหน ซอยไหน มันไม่ใช้ความผิดของใครนอกจากผมเองที่เลือกจะทำแบบนี้ ผมแค่อยากจะแข่งกับเพื่อนว่าใครจะสามารถทำภาระกิจที่ได้รับการว่าจ้างจากผู้มีอิทธิพลได้สำเร็จลุล่วงมากที่สุด ใครจะไปรู้ว่าตำรวจอยู่ได้ถูกที่ถูกเวลาขนาดนั้นผมตกใจนิดหน่อยกับสิ่งที่เกิดขึ้นผมหยิบปืนออกมายิงไปที่ชายหนุ่มผู้เคราะห์ร้าย แล้วรีบหนีขึ้นรถโดยผมไม่รู้เลยว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น ผมอาจจะหนีรอดเหมือนทุกครั้งหรืออาจจะ...โคล้ม...ตำรวจตั้งด่านสกัดจับแต่ผมก็ไม่โง่ให้ถูกจับง่ายๆหลอก ผมพุ่งเข้าชนตำรวจคนที่พยายามเข้ามาขว้าง คงคิดว่าตัวเองเป็นฮีโร่ แต่ไม่ทันไรผมก็ถูกกระหน่ำยิง คงเพราะผมไปทำร้ายพวกของมัน ตอนนี้จะให้ผมหนีอย่างเดียวก็ไม่ไหว ผมยิงรถตำรวจที่ตามมาจนลูกกระสุนเกือบหมดแล้ว รถที่ขับกันอย่างรีบเร่งตามปกติของคนในเมืองทำให้ต้องค่อยหลบตลอด ผมเห็นสัญญาณไฟจราจรข้างหน้าผมตอนนี้กำลังเปลี่ยนเป็นสีแดง ผมเร่งความเร็วสุดชีวิตเพื่อให้ทัน แต่ก็ไม่ใช่ผมคนเดียวที่รีบ ผมขับไปถึงกลางสี่แยกแล้ว อยู่ๆรถจักรยานยนต์ ซึ่งผมไม่เข้าใจว่าจะรีบไปตายที่ไหนก็ขับเข้ามาชนกับประตูรถของผมอย่างแรง แต่โชคดีที่มันไม่ทำให้รถผมหมุน ผมมองไปข้างหลังและพบกลับคำตอบที่พึ่งจะถามตัวเอง มันคงรีบมาตายที่สี่แยกนี่แหละ ชายผู้โชคร้ายกระเด็นออกไปจากรถจักรยานยนต์ กระแทกเข้ากับหน้าต่างรถหรูสีแดง ซึ่งขับตามหลังมา ผมขับรถตรงมาขึ้นบนสะพานโดยระหว่างการไล่ล่าผมไม่เบรกหรือชะลอความเร็วเลยซักครั้ง รถตำรวจยังคงตามมาอย่างติดๆ แต่ที่หนักกว่านั้นข้างหน้าผมมีเครื่องกีดขวางตั้งไว้อยู่ ผมตัดสินใจชน..........

       ผมรู้สึกว่าคิดผิดจึงหักหลบแต่ก็สายเกินไปแล้ว รถผมเสียหลักพุ่งตกสะพานไป...ทุกอย่างกลายเป็นภาพช้า มีคนบอกว่าเรื่องราวต่างๆจะเข้ามาในหัวเราเมื่อใกล้ตาย คนเกือบทุกคนที่เรารู้จักจะโผล่หน้ามาให้เราเห็นแม้แต่ลูกหนี้ที่ไม่เคยเจอตั้งแต่ให้ยืมเงิน แต่ผมก็ไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า รถค่อยๆจมลงไปในน้ำอย่างช้าๆ ภาพที่เคยปรากฏให้เห็นอยู่ตรงหน้าดับวูบไป เหลือแต่จอเปล่าๆ ผมได้ยินเสียงที่พูดข้างๆหูว่า "หมดเวลาแล้ว กูชนะโว้ย" ผมรู้สึกเซ็งหน่อยๆกับการแพ้ไอ้เจและผมรู้อยู่แล้วว่าต้องแพ้ ฝนเริ่มหยุดตกแล้ว ผมว่างเงิ่นค่าโง่ที่พนันแพ้ไว้ที่โต็ะและเดินออกจากร้านเกมส์โดยไม่รอฟังคำถากถางเยาะเยย.....

ปล. ว่างมากเลยลองแต่งอะไรเล่นๆ อันที่จริงแต่งไว้นานและ

คงจะไม่ขี้เกียจอ่านนะ